بازم سلام
بازم ببخشید از اینکه دیر به دیر به روز می کنم
اینجا پنجره ای نیست
که دستانم را باز کند آسمان را در آغوش بگیرم
مدادم را بر می دارم
چشمانم را به خیابان می کشم
و به کودکانی خیره می شوم
که با قلب های سنگی پنجره ها را نشانه رفته اند.
خط خطی می کنم خیابان را
آنقدر که تو دریا می شوی
و کودکان را در آغوشت نوازش می دهی.
روی دیوار
پنجره ای می کشم رو به نگاه تو
و کودکانی که
در آغوشت بازی می کنند.
+ نوشته شده توسط مینا مومنی در پنجشنبه چهاردهم شهریور 1387 و ساعت
9:56 |
.... 
)
